Lifestyle

Show_274
Lifestyle

Περικλής Ιακωβάκης: Αγωνίζομαι πάντα με αξιοπρέπεια

του Ραζμίκ Αγαμπατιάν

Γενναία και ανόθευτη αθλητική ψυχή, ο Περικλής Ιακωβάκης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1979 και από μικρός έκανε σχεδόν ό,τι μπορούσε από σπορ. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Θωμάς, ήταν εκείνος που αρχικά ασχολείτο με προπονήσεις στίβου, έχοντας κάποιες συμμετοχές στις εθνικές ομάδες των μικρών ηλικιών. Βλέποντάς τον λοιπόν, πήγε και αυτός στο γήπεδο και σιγά-σιγά έμεινε. Όπως επισημαίνει ο ίδιος, «είχα από πιτσιρικάς αθλητική παιδεία. Ξεκίνησα με το μήκος, μετά συνέχισα με τα 100 μέτρα εμπόδια, ύστερα με τα 400 μέτρα απλά και τελικά στα 18 μου το γύρισα στα 400 μετ´ εμποδίων».

Ποιες στιγμές θεωρείτε κορυφαίες στη καριέρα σας;
Είναι πολλές και από διάφορες ηλικίες. Ενδεικτικά, το χρυσό στο Παγκόσμιο Εφήβων το 1998, η 3η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ανδρών του 2003 και φυσικά το 2006, που κέρδισα το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα και τον τελικό των Grand Prix της ΙΑΑF.  Μέσα σε 15 χρόνια αγώνων, υπάρχουν πολλές στιγμές χαράς και συγκίνησης αλλά και κούρασης, ιδρώτα, στενοχώριας, λύπης. Αλλά είναι κάτι που αγαπώ, οπότε τίποτα από τα παραπάνω δεν το βλέπω ως θυσία.

Η ενασχόληση με τον πρωταθλητισμό τι θυσίες προϋποθέτει και σε τι βαθμό σας έχει δημιουργήσει «απωθημένα»;
Δεν έχω κανένα απωθημένο. Είμαι ευτυχισμένος που κάνω αυτό που αγαπάω και μάλιστα επαγγελματικά. Είναι ένα πολύ απαιτητικό επάγγελμα, που έχει αυστηρούς κανόνες και τους ακολουθώ. Τώρα, αν για κάποιον η κούραση, ο πόνος και ο ιδρώτας είναι θυσία, τότε μάλλον δεν κάνει για το χώρο.

Τι θα συμβουλεύατε όσους ασχολούνται ή θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό;
Να κάνουν τον αθλητισμό μέρος της καθημερινότητάς τους. Να τους γίνει τρόπος ζωής και να μην κάνουν υπερβολές. Να βρουν το σπορ ή άθλημα που τους αρέσει και να το κάνουν μέρος της ζωής τους. Δεν είναι ανάγκη να φτάσει κάποιος στα όρια. Πρέπει να περνάει καλά και να γυμνάζεται όσο του επιτρέπει η καθημερινότητά του.

Για το φλέγον θέμα του ντόπινγκ, ποιες είναι οι θέσεις σας;
Το ντόπινγκ υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Ο αθλητισμός είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Όπως έξω υπάρχει η κλεψιά και η απάτη, έτσι και στον αθλητισμό. Υπάρχει ένα σύστημα αντι-ντόπινγκ το οποίο δουλεύει και μάλιστα αποτελεσματικά. Ωστόσο, κάποιες φορές καταπατά βασικά δικαιώματα που άπτονται της προσωπικότητάς μας, όπως για παράδειγμα το να δηλώνω που είμαι 365 μέρες το χρόνο, ακόμη και στις διακοπές μου. Όμως, έτσι είναι το σύστημα και το δέχομαι. Το ντόπινγκ υπάρχει εκεί που υπάρχουν πολλά συμφέροντα, δηλαδή λεφτά. Ο στίβος δεν είναι από τα σπορ που βγάζεις χιλιάδες ευρώ.

Τότε γιατί υφίσταται το θέμα Κεντέρη - Θάνου;
Από όσο γνωρίζω δεν υφίσταται θέμα αθλητικά. Είναι παλιά ιστορία αυτή, έχει τελειώσει. Νομίζω πως  τελευταία το θέμα ήλθε πάλι στην επικαιρότητα, λόγω της εκδίκασής του από την ελληνική δικαιοσύνη. Πάντως, δεν έκανε καλό στο χώρο μας. Όποιος νομίζει πως μόνο στον ελληνικό στίβο υπήρξαν κρούσματα ντόπινγκ, κάνει λάθος. Δεν δέχομαι να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Τότε συγγνώμη, αλλά όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, όλοι οι δημοσιογράφοι κατευθυνόμενοι, όλοι οι γιατροί παίρνουν φακελάκια και, γενικώς, όλοι και όλα είναι σάπια. Δεν μπορώ να κάνω τέτοιου είδους συσχετισμούς.

Η διατροφή ποιο ρόλο παίζει στις επιδόσεις; τα συμπληρώματα διατροφής χρειάζονται;
Η διατροφή παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, πόσω μάλλον για έναν πρωταθλητή, που έχει μεγάλες και σύνθετες ενεργειακές ανάγκες. Έχω μάθει, με τα χρόνια, να τρώω αυτά που πρέπει και, ανάλογα με το πού βρίσκομαι, να κάνω τις απαιτούμενες προσαρμογές. Ευτυχώς, έχω την πολύτιμη βοήθεια της γυναίκας μου, της Αφροδίτης, που έχει σπουδάσει το αντικείμενο. Τα συμπληρώματα νομίζω πως είναι ωφέλιμα, αρκεί να γίνεται σωστή και λογική χρήση.

Τα τελευταία χρόνια αποτελείτε «σημαία» της ελληνικής αποστολής στις μεγάλες διοργανώσεις, με χαρακτηριστικό ήθος και σεμνότητα. Πώς αισθάνεστε γι’ αυτό;
Προσπαθώ πάντα ότι κάνω, να το κάνω καλά και με αξιοπρέπεια. Όποτε τρέχω, σκέφτομαι ότι είμαι μία πολύ μικρή κουκκίδα ενός κράτους, ενός έθνους. Αισθάνομαι λοιπόν, σε έναν πολύ μικρό βαθμό, πρεσβευτής αυτού του έθνους. Γι’ αυτό, αγωνίζομαι πάντα με σωστό και έντιμο τρόπο, στοχεύοντας σε μια αξιοπρεπή εμφάνιση.

Τι σημαίνει για εσάς «αξιοπρεπής εμφάνιση»; Πότε πιστεύετε ότι ο αθλητής πρέπει να αποσύρεται;
Το να τερματίζω και να ξέρω πως δεν έχω κοροϊδέψει τον εαυτό μου και τους φίλους μου. Να ξέρω πως αυτό είχα και αυτό έδωσα. Το πότε αποσύρεται ένας αθλητής, νομίζω το αποφασίζει το σώμα του και οι επιδόσεις του. Εγώ θα ήθελα να φύγω με το κεφάλι ψηλά. Είμαι 32 ετών, έχω ακόμη κάποια χρόνια μπροστά μου.

Ο πρωταθλητισμός τι «ατυχίες» επιφυλάσσει;
Από το πιο απλό, το να σου φύγει το σφράγισμα μια μέρα πριν από μια μεγάλη κούρσα και να μην μπορείς να τρέξεις από τον πόνο, μέχρι το πιο δύσκολο, να τραυματιστείς μια εβδομάδα πριν τον αγώνα- στόχο και μετά από 10 μήνες προετοιμασίας. Να κάνεις μια άκυρη εκκίνηση, να χτυπήσεις εμπόδιο και άλλα πολλά. Πρέπει να έχεις και λίγη τύχη!

Αν σήμερα ήσασταν 20 χρόνων, θα ακολουθούσατε ξανά την ίδια πορεία;
Όχι αν ήμουν 20, γιατί τότε θα ήταν αργά να ξεκινήσω πρωταθλητισμό. Αν ήμουν 16, ναι, θα ακολουθούσα τον ίδιο δρόμο.

Πιστεύετε ότι υπάρχει κρίση και στον αθλητισμό στη χώρα μας; αν ναι, πως τη βιώνετε ως διακεκριμένος αθλητής;
Αν υπάρχει λέει... Όπως ανέφερα και παραπάνω, ο αθλητισμός είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας! Δυστυχώς, ως αθλητής βιώνω μια κατάσταση μιζέριας και συρρίκνωσης του αθλητισμού. Είναι φυσικό με τα προβλήματα που έχουμε ως χώρα, αλλά δεν δικαιολογούνται όλα λόγω της έλλειψης χρημάτων. 
Στο κέντρο του Αγίου Κοσμά, όπου γυμνάζομαι, έχουμε τρομερά προβλήματα. Οι ρίζες από τα δέντρα που βρίσκονται περιμετρικά του στίβου, έχουν τρυπήσει τον τάπητα και έχουν κάνει επικίνδυνα σαμαράκια. Μπορείς πια να τρέχεις μόνο στους διαδρόμους 1 έως 4 και σε λίγο καιρό, δεν θα μπορείς να τρέχεις ούτε και σ’ αυτούς. Αυτή την περίοδο, οι χορηγοί έχουν φύγει από τον αθλητισμό. Είμαι χωρίς χορηγό για πρώτη φορά στην καριέρα μου. Αν υπολογίσουμε πως είμαι και απλήρωτος από τον σύλλογό μου, τον ΟΣΦΠ, εδώ και 15 μήνες, καταλαβαίνει κανείς πόσο σκούρα είναι τα πράγματα...

Ποιο ρόλο έχουν παίξει στις «αντοχές» σας η οικογένεια και οι άνθρωποι που σας στηρίζουν;
Μεγάλο. Η οικογένειά μου με στήριξε από μικρό και τους ευγνωμονώ για αυτό. Έπειτα, η γυναίκα μου και τα δυο μας παιδιά (24 και 5 μηνών) είναι το καλύτερο κίνητρο για να προσπαθώ σκληρά.